7 اوت 2024- مطالعه ی اخیراً منتشر شده در JAMA Network Open نشان می دهد که برای افراد مسن مبتلا به دیابت، حفظ مداوم سطح HbA1c در محدوده هدف فردی در طول زمان با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر و دمانس های مرتبط (ADRD) همراه است.

در یک مطالعه همگروهی روی 374021 کهنه سرباز مسن مبتلا به دیابت، پایداری بیشترHbA1c  در محدوده ی هدف، که نشان دهنده زمان بیشتر صرف شده در محدوده ی هدف HbA1c بود، با کاهش خطر ADRD مرتبط بود. علاوه بر این، محققان گزارش دادند: زمانی که سطح HbA1c خارج از محدوده هدف قرار گرفت، و افراد زمان بیشتری را با HbA1c بالا سپری کردند، خطرADRD  افزایش داشت، حتی در افرادی که تحت درمان با داروهایی نبودند که سبب القای هیپوگلایسمی می‌شوند.

افراد مبتلا به دیابت اغلب به بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط مبتلا می شوند. عواملی مانند هایپرگلایسمی، هیپوگلایسمی و تغییرات قند خون با خطر بالاتر ADRD مرتبط هستند. معیارهای سنتی قند خون، مانند متوسط ​​هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، ممکن است فاکتورهای پیچیده و پویایی که دیابت را به ADRD مرتبط می کنند، نشان ندهند.

زمان در محدوده برای هموگلوبین گلیکوزیله(TIR)، معیاری برای کنترل قند خون است که پایداریHbA1c  را در محدوده‌های خاص در طول زمان منعکس می‌کند، این معیار می‌تواند بینش جدیدی در مورد اینکه چگونه سطوح قند خون در طول زمان با بروز ADRD مرتبط است، ارائه دهد.

با توجه به پیشینه فوق، پاتریشیا سی آندروود، و همکارانش از دانشکده پرستاری ویلیام اف.کونل، ارتباط بین "HbA1c TIR" و بروز ADRD را در کهنه سربازان مسن مبتلا به دیابت بررسی کردند.

در این مطالعه ی همگروهی از داده‌های اداری و بهداشتی اداره سلامت کهنه‌ سربازان و مدیکر از 1 ژانویه 2004 تا 31 دسامبر 2018 استفاده شد. این مطالعه شامل کهنه سربازان 65 ساله و بالاتر مبتلا به دیابت بود که حداقل چهار آزمایش HbA1c را در طول یک دوره ی اولیه ی 3 ساله از 1 ژانویه 2005 تا 31 دسامبر 2014 انجام داده بودند. تجزیه و تحلیل داده ها بین ژوئیه و دسامبر 2023، انجام شد.

زمان در محدوده ی هموگلوبین A1c یا "HbA1c TIR" به عنوان درصد روزهایی در طول دوره ی پایه محاسبه شد که سطوح HbA1c در محدوده هدف فردی بر اساس ویژگی‌های بالینی و امید به زندگی قرار داشت، و هر چه مدت زمان در محدوده بالاتر بود، وضعیت فردمطلوب‌تر در نظر گرفته شد. این مطالعه ارتباط بین  HbA1c TIR و بروز بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط را تخمین زد. محققان با مدل‌های دیگر بروز ADRD را در شرکت‌کنندگانی که بیشتر یا پایین‌تر از محدوده هدف HbA1c خود قرار داشتند، ارزیابی کردند.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

•  این مطالعه شامل 374021 کهنه سرباز مبتلا به دیابت بود (میانگین سنی، 73.2 سال، 99٪ مرد). در طول پیگیری تا 10 سال، 11٪ آنها به ADRD مبتلا شدند.

•  مدل های رگرسیون خطرات متناسب کاکس تعدیل شده نشان داد که HbA1c TIR کمتر با افزایش خطر بروز ADRD مرتبط است( HbA1c TIRاز 0 تا <20٪ در مقایسه با ≥80٪: نسبت خطر، 1.19).

•  جهت سطوح HbA1c خارج از محدوده با بروز ADRD مرتبط بود.

•  هر چه زمان خارج از محدوده ی هدف بیشتر می شد(≥60% زمان ها در مقایسه با ≥60% از زمانها)خطر بروز ADRD بطور قابل توجهی افزایش داشت (نسبت خطر، 1.23).

•  یافته ها پس از حذف افرادی که در ابتدا از داروهای مرتبط با خطر هیپوگلایسمی (مانند انسولین و سولفونیل اوره) استفاده می کردند یا افرادی که حوادث هیپوگلایسمی مکرری را تجربه می کردند، قابل توجه باقی ماندند.

این یافته ها نشان می دهد که در افراد مسن مبتلا به دیابت، پایداری بیشتر HbA1c در محدوده هدف فردی با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط است. برعکس، کاهش مدت زمان قرار داشتن HbA1c در محدوده ی هدف، ممکن است به شناسایی بیمارانی که در معرض خطر بالایADRD  هستند، کمک کند.

محققان نتیجه گیری کردند: "این نتایج بر مزایای استفاده از محدوده هدف HbA1c شخصی سازی شده متناسب با سن، امید به زندگی و بیماری های همراه تاکید می کند. پزشکان باید با بیماران برای حفظ ثباتHbA1c  همکاری کنند، که می تواند به کاهش خطر ADRD در افراد مسن مبتلا به دیابت کمک کند".

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/stable-hba1c-levels-linked-to-reduced-risk-of-alzheimers-disease-and-related-dementias-in-older-diabetics-jama-132733